Philoxenos (435/4–380/79 v.u.Z.) war ein seinerzeit berühmter Dithyrambendichter, der anscheinend zeitweilig am Hofe des Dionysios I. von Syrakus lebte. Aristophanes verspottet ihn in seinem „Plutos“; in der folgenden Komödie wird er hingegen sehr gelobt:

Antiphanes
(408/4-334/30 v.u.Z.)

TRITAGONISTES
[ΤΡΙΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ]


πολύ γ‘ ἐστὶ πάντων τῶν ποητῶν διάφορος
ὁ Φιλόξενος. πρώτιστα μὲν γὰρ ὀνόμασιν
ἰδίοισι καὶ καινοῖσι χρῆται πανταχοῦ^.
ἔπειτα τὰ μέλη μεταβολαῖς καὶ χρώμασιν
ὡς εὖ κέκραται. θεὸς ἐν ἀνθρώποισιν ἦν
ἐκεῖνος, εἰδὼς τὴν ἀληθῶς μουσικήν^.
οἱ νῦν δὲ κισσόπλεκτα καὶ κρηναῖα καὶ
ἀνθεσιπότατα μέλεα μελέοις ὀνόμασι
ποιοῦσιν ἐμπλέκοντες ἀλλότρια μέλη.

Philoxenus is much better than all the other
poets. Because, first of all, he uses strange
vocabulary that no one else knows everywhere;
and then, what a fine mix of modulations and
coloring his songs! He was a god
among men; he knew what music really was!
Whereas today’s poets produce miserable
ivy-woven, spring-fed, flower-flitting, bizarre
songs, and fold miserable vocabulary into them.

(fr. 207; Athenaios 643 d-e)

Man beachte das Wortspiel mit μέλη - μέλεα - μελέοις!